شوخ طبعی خاص خودش را داشت و گاهی با ماشین می آمد دنبالم و برای هم شعر می خواندیم،
البته این داستان مربوط به 7 سال پیش می شود که جوان تر بودم.
با این احوال وقتی که رخت از خاک بست هیچ وقت خودم را مثل عده ای (که حالا با خودشان
هم جنگ دارند) رفیق صمیمی و یارگرمابه و گلستان او معرفی نکردم تابتوانم ازاین سفره ی
پهن شده (اگر سفره ای بوده باشد!) لقمه ای بردارم.
کم کم به لطف حسادت ها و خاله زنک بازی ها و اطرافیانی نه چندان علیه السلام از هم فاصه
گرفتیم.
تا جایی که این اواخرعداوتش با من مبرهن بود!
اما همیشه دوستش داشتم چون شاعربود و رفتارش شاعرانه بود
دوستش داشتم با اینکه خیلی شعرهایش تضمین های بی ارجاع داشت!
با اینکه آنطورکه وانمود می کرد آزاده نبود
با اینکه آخری ها حتی جواب سلامم را نمی داد
اما انسان بود و حالا من فقدان یک آدم را درک می کنم
و حالا نشسته ام تا سرخاکش مویه کنم.
دیروز سرخاک دوست قدیمی ام بودم . . .
مرثیه ای که برای بروسان در روز خاکسپاری گفتم :
امروزسه شنبه ست
پانزدهم زجرماهِ زجر سال
می خواهند شعری بلند را در دو بیل خاک خلاصه کنند
امروزسه شنبه ست
خودم را هرگزاینطورندیده بودم :
انگار کودک شده ام و کسی مرا کتک زده
کودک شد ام و دست مادرم را دربازاری شلوغ گم کردم
امروز سه شنبه ست واین مرثیه نیست
پاره ای ازجگر است بر دستانم مانده
لحظه ای از نگاه
که برجاده ی هفت و پنج دقیقه قوچان *
خواب رفته
* رضا بروسان ساعت هفت و پنج دقیقه در جاده ی قوچان جان سپرد
پانوشت:
در پست پیش هم اشاره کردم به دلیل هک شدن صفحه های فیس بوکم دوستان لطفی به من بکنند
وتا این یکی دو روزآینده تمام صفحاتی که با اسم مهدی آخرتی یا mahdi akherati هست را
بلاک و ری پورت کنند تا طی هفته ی آینده با یک ادمین جدید کارم را شروع کنم.
