معصوم چون اعدام دختری جوان
گرم و با وقار
مویش جنگل واژگون و چشمش زاینده رود
او سرزمین مادری ام بود
آن بت عظیم که همچون غرورم شکستیدش
هرچند ناخدای طوفان
هرچند
گاهی
آبستن هزار گرگ
دیگر فرقی ندارد این صندلی
آخرین قله ای باشد که فتح می کنم
آخر
او سرزمین مادری ام بود
مثل کسی که به آرامی برف روی صورتش نشسته باشد . . .
اما چشمانت باز بود
خودم دیدم
برگشتم
کیفم را گشتم
کمد لباس، تختخواب را گشتم
«دیر وقت شده عزیزم بخواب» را گشتم
عصر پنجشنبه ها
بیرون رفتن و خندیدن در ماشین را
تمام شد
جیرجیرک النگویت مرده بود
کجا ببرم بغضی که دکترها جوابش کرده اند؟
فقط خرچنگ می توانست
تو را
ذره
ذره
از ما جدا کند
پانوشت: شعری از من را در این صفحه بخوانید:
پانوشت: وبلاگ معاصر خوانی با تحلیل شعری از فرخ تمیمی به روز است:
پانوشت: شاهین ارشابی به روز است:
پانوشت: مهدی عبداله زاده عزیز به روز است فراموش نکنید:
اگر به وب ها نمی روم و نقد نمی کنم دلیل روشنی دارم، دلیلش این است که خیلی از ما هنوز
فرهنگ نقدپذیری در ادبیات را فرا نگرفته ایم.
بارها اتفاق افتاده که به وبی رفته ام و شعری را نقد کرده ام و به خاطرنقد ناپذیری شاعرآن شعر
مشکلاتی پیش آمده؛ آخرین مشکل هم همین چند روز پیش بود.
از این به بعد فقط می آیم و می گویم : خوب بود!
همین و تنها همین
لطفا دیگر کسی تقاضای نقد نکند، بنده عقده ی نقد کردن ندارم، که درپایتخت ادبی کشور(مشهد)
همیشه درجلسات تخصصی نقد تریبونی برای من هست و بیش از 7 سال است که کارگاه
تخصصی و جلسات تحلیل شعر را می چرخانم.
زشت است که آدم هی بیاید و در وب یک سری مسائل را بگوید . . .
حرف هایی بزند که شاید پهلو به فخرفروشی و مفاخره بزند، من خاک پای همه ی دوستانم هستم
و شاگردی همه را می کنم، اما فقط خطاب به یک عده که گمان می کنند اساتید فحل هستند :
شعری از «حمیدی شیرازی» کافی تان می نماید
والله و بالله که اوستای شمایم
خصم شما نیستم، خدای شمایم
حالا سوال این است که چرا باید یک عده بی گناه ، به پای عده ای دیگر بسوزند؟
چرا باید دوستان خوب من که واقعا خواستار نقد هستند هم کنار یک عد معلوم الحال قضاوت
شوند ؟
به هرصورت تا مدتی هیچ نقدی نمی کنم و هیچ وبلاگی بی دعوت نخواهم رفت.
از هر چه می رود سخن شعرخوش تر است:
با بوی پرتقال پاییز می آید
با جلد ِ دفتر ِ کاهی
می اندازد روی دوشم کیف آبی را
و در زردهای راه مدرسه ولم می کند
آفتاب لب پریده برخانه ی پدری ام بتاب
تا ده سالگی ِ نفهمم در تو ذره بین بگیرد
عکس های خانوادگی را بسوزاند
آن پرده های زرد بسوزند
آن تلویزیون سیاه سفید
«بل و سپاستین»
خاطره های «چوبین» * بسوزند
مثل پلنگی که از دره ای پریده
می ترسم پشت سرم را نگاه کنم
آفتاب لب پریده
کاش بتوانی ده سالگی ام را خاکستر کنی
مهدی آخرتی
پانوشت: «بل و سپاستین» و«چوبین» نام دو کارتن است که بیش از 20 سال پیش برای اولین بار
پخش شد.
پانوشت: وبلاگ معاصرخوانی با تحلیل شعر به روز شدهريا، دوستانی که علاقه به تحلیل دارند به
اینجا مراجعه کنند :
پانوشت: دوستان می توانند در آدرس های زیر مرا داخل فیس بوک بجویند :
صفحه ی شخصی :
ادمین:
این هم یک نامه که چند سال پیش نوشتم:
گفته بودی نامه بنویسم ،اما از کجا؟
از کجا که نمی دانم دلم کی گم شد؟
از سردردهای هر روزه ام یا سرفه های متعدد؟
گفته بودی می نویسم:
خواب دیدم شادی لباس سفید پوشیده
حالا اگر با چاقو در آشپزخانه تنها شوم،چطور می توانم عاقلانه فکر کنم؟
گفته بودی حقیقت را بنویس
حقیقت مردیست با موی سفید که در ایستگاه چند سال بعد ایستاده است
تو با کدام خط می آیی؟
با خط چشم بهم ریخته یا با خطوط مبهم دستانت؟
حقیقت تابوت شاعریست که برشانه ی کوچکت جا نمی شود
وتوباخط چشم بهم ریخته
بدرقه اش می کنی
حقیقت منم،
من آن نیستم که می بینی،
من آن نیستم که می بینم ،
که می شنوم ،
که راه می روم
من تلی از خاکسترم که آتشش را گرم کرده است
حالا با کدام هجای کشیده بنویسم آه را ؟
مهم نیست چه بوده ،مهم نیست چه خواهد بود
مهم من وتوییم که ما را دوست داریم
مهم فاصله است که آدمها را مهم می کند
نقطه. پایان
پانوشت: دوست خوبم عرفان شکوهی هم به روز شده :
خوشبختانه با کمک دوستان توانستم صفحه ی فیس بوکم را پس بگیرم، خوشحالم از این بابت.
نیکی چه بدی داشت که یک بار نکردی
یک عده آدم لی لی پوتی دوباره اقدام به هک کردن صفحه ی فیس بوکم کرده اند، این چهارمین
مرتبه است که صفحه ام را هک می کنند؛ اگر بتوانم مجددا صفحه را پس بگیرم،عالی ست
اما اگرهم نتوانم ازپا نمی نشینم.
با شما هستم که تمام عمرتان فقط بدی و زعارت داشته اید
فقط توانسته اید ضرربرسانید و نفعی از شما به کسی نرسیده
با شمایم که هزاران نفر را ازخودتان رنجانده اید
«من با شمایم های !
ای درختان عقیم ریشه تان در خاک های هرزگی مستور
یک جوانه ی ارجمند از هیچ جاتان رست نتواند . . . » *
ادبیات را با این کارها نمی توانید ساکت کنید ، پس بچرخید تا بچرخم. . .
در این راستا یکی ازدوستان خوب شاعر دارد به من کمک می کند که دوست دارم ازهمین جا
محبت های بی دریغ او را پاس بدارم.
و در انتها شعری سپید :
هر دکل درختی فراموش شده ست
هر برج کلبه ای که سینه اش خاموش شده
خواب خاکستری را می گویم
·
من فرزند شهرم
فرزند مسیر دانشگاه
هم نسل موی عجیب و لباس تنگ
من فرزند شهرم
·
هدیه ای در دست همین شهر بودی که دیدمت
در دامنت عصاره ی دشت و
در مشتت چشمه ای بود
و بازویت . . .
بازویت مرا به تماشا کشید
چون ساق ماده آهویی که فرزندش را شیر می دهد
·
بلند شو
نامت را حک کن بر پیشانی ام
تا تندیسی باشم در میدان ها
مهدی آخرتی
پانوشت: شعر داخل گیومه که با ستاره مشخص شده برشی از شعر مهدی اخوان ثالث عزیز است.
پانوشت: دوست خوبم ایمان ژاله وبلاگی راه اندازی کرده، این وب را می توانید در لینک پایین ببینید:
مرا در صدای زنجره خاک کنید
در غژغژ صندلی گهواره ای روبه روی شومینه
مرا در صدای همسرم
وقتی زیر لب آهنگ های شاد زمزمه می کند
در زندگی چون چشمان بسته تاریک بودم
و با خاکستر سیگارم حرف می زدم
حالا عطر گلم که در سنگ نفوذ کرده ام
کرکره را کنار بزن
تضاد چترهای مشکی با آسمان زیباست
پنجره را باز بگذار
بگذار صدای باران
تا صبح رختخوابت را بیدار نگه دارد
پانوشت:دوستان می توانند تحلیل شعری از مرا در وبلاگ معاصر خوانی ببیند، همچنین شعری که قرار
است این هفته تحلیل بشود:
پانوشت: با شعری در فیس بوک منتظر دوستان فیس بوکی ام هستم :
«حمید کارآمد» قلب مهربانشان را نشان دادند. از همه ی شما متشکرم.
و تشکر ویژه از دو دوست خوبم که در وبشان یادی از حمید کارآمد کردند و منت بر
سر من گذاشتند :
در ضمن فردا با شعری به روز خواهم بود و در کنار شمات دوباره در این فضای خوب نفس
خواهم کشید.
20 روز بود مرده بودی و به کسی خبر نداده بودی
20 روز بود مرده بودی بی اینکه خنده هایت را جمع کنی از در و دیوار
تلفن زدم به زنت حزن صدایش می گفت : دیگر کسی در کارگاه عروض جعبه ی شیرینی
تعارف نمی کند ،می گفت آنفولانزا ضایعه ی بزرگتری از جنگ جهانی ست
چقدر سخته بعد از چند روز که می خوای برگردی به فضای مجازی مجبور باشی خبر مرگ
می دانم اگر بمیرم
برای تولد
برای مرگ
برای دلتنگی ها
برای گلایه ازاین روزگارزشت
خیالم راحت است
اگر فامیلم نیامدند سرخاکم به دَرَک
حالا کسی مرگ شاعران را چه صبورانه درک می کند.
هزینه اش به جهنم
وقتی بمیرم
سری به بهشت خواهم زد
بیاد مهدی شمع روشن خواهم کرد
دوستان این وبلاگ تا 24/ 10 /92 به روزنخواهد شد، یعنی اگر زنده بودم 25 روز دیگه
به روز خواهم بود و مثل همیشه در کنار شما.
تا هم کمی استراحت کنم و هم به این درس های . . . برسم.
پانوشت:
در این مدت وبلاگ «معاصرخوانی» به روز خواهد شد.
با چکمه و سلاحی براق
رو به رویم صف می کشم
با شکوهی عجیب صادرمی کنم فرمان را
و به خاک می افتم
از پدر آموخته ام
او که هق هق اش را پشت صدای رادیو پنهان
و هر روز یکی از دندان هایش را فراموش می کند
رو به رویم صف می کشم
سعی می کنم جوانی پدر را به خاطر نیاورم
فرمان را صادر می کنم
و به خاک می افتم
متاسفانه چند وقتی ست که نمی توانم برای پرشین بلاگی ها کامنت ثبت کنم، برای قسمت
پشتیبانی پرشین بلاگ هم ایمیل فرستادم منتها جوابی نیامد؛ اگر کسی راه چاره را می داند
لطفا راهنمایی کند.
در عین حال دوستان پرشین بلاگی ام از همین پست برای تمام پست ها دعوت هستند وهرکدام
ازایشان هم که مرا دعوت کنند وبلاگشان را می خوانم.
پانوشت:
از دوست خوبم فریاد نیک فال و دوست دیگری که با نام نازنین اظهار لطف کرده بودند هم تشکر می کنم
و عذرخواهم که نتوانستم کامنت برایشان بذارم.
اول دوستانی که منتظر شعر هستند یک راست بروند سراغ انتهای نوشته ها، اما آن هایی
که به ادبیات علاقه دارند می توانند سخن کوتاهی از من در مورد ساده نویسی در ابتدای
این پست بخوانند.(البته دوستان سال پیش هم احتمالا این مطلب را درهمین وب خوانده باشند،
اما در این زمان این مطلب ضروری می نمیاد)
ساده نویسی !
این حرف را چند وقتی هست در این طرف و آن طرف می شنوم و لازم دانستم کمی بیشتر
این مسئله باز شود.
بحث ساده نویسی و دشوار نویسی بحث جدیدی نیست و درادبیات قدمت زیادی دارد.
منتها این وسط عده ای از دوستان نه چندان فرهیخته ی ما مشتبه شده اند و لازم است دو
نکته را یادآوری کنم :
اول اینکه ساده نویسی هم یک جریان است که عده ای طرفداردارد و منتقدانی هم دارد
اما درمقابل ساده نویسی چه نوع نوشتنی قرار می گیرد ؟
مصنوع و متکلف ؟ آیا به جزعده ای خاص از شاعران که درهردوره ای بروز پیدا کرده اند ،
شاعر دیگری به متکلف گویی رو آورده؟
بگذارید با مثال هایی بحث را کمی بیشتر باز کنم :
دیگر چیزی در یادم نیست
مگر پدرم که خسته از سر کار می آمد
خسته به سر کار می رفت
و وسواس زن همسایه
که هر روز پلاس کهنه ای را می شست
و پهن می کرد روی دیوار به سمت خانه ی ما
یا :
شعرهای زیادی گفتم
یک کتاب هم ترجمه کردم
اما به اندازه ی یک بوته ی گوجه انگلیسی نمی فهمم !
شعراول قسمتی از یک شعرو شعر دوم یک شعر کامل است که به ادعای شاعراش
(از بردن نامش معذورم) ساده نویسی درآن اتفاق افتاده است و شعر دوم هم به ادعای
شاعرش رفتار طبیعی کلمه درآن اتفاق افتاده ست !
اگر ازعناصری که دراین شعرها وجود ندارد(ایجاز، تصویر،موسیقی ،فرم منظم)
بگذریم؛ باید رفتارطبیعی زبان را که بازاصطلاح همین دوستان است در نظربگیریم
(چیزی که شاید یکی از پایه های مانیفست نیما بود)
اما رفتار طبیعی زبان آیا فقط استفاده دست فرسود ازنحو است ؟
آیا رفتار طبیعی زبان لاغرکردن آن و پایین آوردن تخیل و کشف در زبان است ؟
آیا با نشاندن هر رکنی از جمله اعم از فاعل و مفعول و فعل و. . . در سر جایش ، رفتار
طبیعی زبان را رعایت کرده ایم ؟
اگر لازم بود که در تقدم و تاخر کلمات داخل نحو، دخل و تصرفی بکنیم رفتار طبیعی زبان از
دسترفته است ؟
جوابش را خودم می دهم ؛هرگز اینطور نیست. به عنوان مثال :
آنچه جان از من همی ستاند
دشنه ای باشد
ای کاش
یا خود گلوله ای
آیا صرفا به خاطر اینکه این جمله کمی در خود جابجایی ارکان نحوی را دارد از رفتار
طبیعی زبان خارج شده ؟
متاسفانه ساده نویسی نقابی شد که یک عده از شاعران که به فرم و موسیقی و بلاغت
در زبان تسلطی ندارند پشت آن مخفی شوند وگرنه من در شعرهای شاعران بزرگ
معاصر کمتر کسی را می شناسم که ساده نویسی نکرده باشد !
اگر نحو شاملو و کلمات کمی کلاسیک تر هستند دلیل بر تکلف داشتن نیست ،اگر اخوان
کمی زبان را به لحن خراسانی می آراید دلیل بر تکلف و تصنع نیست. و این شعری هم
که یک عده معلوم الحال می گویند فقط سهل انگاری در زبان است نه ساده نویسی.
در مورد ساده نویسی در صورت و ژرف بودن محتوا که شاید به نوعی تلاش برای رسیدن
به سهل ممتنع گویی است باشد(البته باز به ادعای عده ای ساده نویس!) باید بگویم :
معمولا در راستای ارتباط فرم و محتوا، فرم سهل انگارانه نمی تواند محتوای ژرفی ایجاد
کند و کسانی که این ادعا را می کنند، به جز ژاژخایی نیست.
و اما شعر :
به خودت نگاه كن
چه اسطوره اي هستي
آن لحظه كه جورابت را تا روي ران بالا مي كشي
به خودت نگاه كن
دريا بهانه ايست تا تو را به تصوير بكشد
بيخود نيست چون شايعه اي بزرگ باورت كردم
نگاهي نكردي
آوازي نخواندي
كه از داود حق السكوت گرفته بودي
اما همیشه در یادم ماندی
ای سوره ای که در کودکی از برت کردم
با من آنطور باش كه چيزي نتواند اوقاتم را تلخ كند
حتي عاقبت ليمويي قاچ خورده
با من آنطور باش كه پيراهنت با توست
پانوشت:
دوستان زیادی گله می کنند که چرا آخرتی به وبلاگ ما می آید و نظری نمی گذارد،در ابتدا باید
بیان کنم کمبود وقت و تعداد بالای دوستان شاعرم کمی عرصه را بر نظر دادن تنگ می کند.
دوما چندی پیش کتاب دوستی از دوستان مشهدی را برای پیشرفت او در ادبیات نقد کردم
واو در کتابی که اخیرا چاپ کرده است جوابیه ی مبتدیانه برای نقد من نوشته!
پشت دستم را داغ کرده ام . . .
پانوشت 2:
همانطور که دوستان اطلاع دارند، پیش از این دو صفحه در فیس بوک ایجاد کردم که
هر دو صفحه را هک کردند!؛ قرارشد دوستان آن دو صفحه را ری پروت و بلاک
کنند.
از امروز با صفحه ای جدید در کنار شما خواهم بود :
و این هم آدرس ادمینی که داخل صفحه ی فیسم ساختم :
همانطور که دوستان اطلاع دارند، پیش از این دو صفحه در فیس بوک ایجاد کردم که
هر دو صفحه را هک کردند!؛ قرارشد دوستان آن دو صفحه را ری پروت و بلاک
کنند.
از امروز با صفحه ای جدید در کنار شما خواهم بود :
و این هم آدرس ادمینی که داخل صفحه ی فیسم ساختم :
وبلاگ معاصرخوانی با شعر هفته ی آینده به روز شده است، دوستانی که این وب را
دنبال می کنند می توانند خوانش و تحلیل این شعر را هفته ی آینده در وب ببینند:
انگار سال هاست می دانمت
شبیه عروسک خواهرم بودی
دلم حادثه ای که با تو پیش می آمد
انگار سال هاست می دانمت
ولی آدم سیبی ست که هزار چرخ می زند
سرطان باش
سرطان باش و تنم را بگیر
اما دلم را به حال خودش رها کن
حالا فکر می کنم
دریا هم چیزی کم از چشم های تو ندارد . . .
«هیچ کس نمی داند در چه سرزمینی خواهد مرد» *
پانوشت 1:
* ترجمه سوره ی لقمان آیه ی 34
پانوشت 2:
بخوانید جزئیات جلسه معاصرخوانی هفته ی پیش را که به کمک الهه فیاضی عزیزو
فاطمه خمر گرامی در وبلاگ معاصر خوانی قرار گرفته :
در ضمن دوستان می توانند شعر هفته ی بعد معاصرخوانی را در وبلاگ این جلسه فردا
رویت کنند.
پانوشت 3:
فاطمه خمر گرامی منتظر شماست :
الهه فیاضی عزیز بعد از مدتی به روز شده است، شعر خوبش را فراموش نکنید:
ساده باشد
بی حرفی از ابهام و آینه از نو برایت می نویسم . . .
(سید علی صالحی/نامه ها)
نامه:
وقتی این نامه را می خوانی احتمالا داری به گردنت عطر می زنی
و موهایت را طوری می بافی که من هرگز ندیده بودم
و هی به ساعتت نگاه میکنی تا دیرت نشود
این نه سلام است نه خداحافظی نه می خواهم چیزی را ثابت کنم
فقط میخواهم خودم را برایت رو کرده باشم
از طرف من تمام گلهای مریم را ببوس
دیگرمختاری هرچقدرمی خواهی صدایت را پشت تلفن نازک کنی
و با لباسی که دوست ندارم در خانه بچرخی
راستی یادت نرود تیغه چاقو را هم پاک کنی
پانوشت:
در پست پیش هم اشاره کردم به دلیل هک شدن صفحه های فیس بوکم دوستان لطفی به من بکنند
وتا این یکی دو روزآینده تمام صفحاتی که با اسم مهدی آخرتی یا mahdi akherati هست را
بلاک و ری پورت کنند تا طی هفته ی آینده با یک ادمین جدید کارم را شروع کنم.
پانوشت 2:
آخرین مهلت کارگاه عروض و قافیه تا دو روز دیگر
آدرس ثبت نام :
پانوشت3:
نلسون ماندلا هم راحت شد . . .
مهدی آخرتی
شوخ طبعی خاص خودش را داشت و گاهی با ماشین می آمد دنبالم و برای هم شعر می خواندیم،
البته این داستان مربوط به 7 سال پیش می شود که جوان تر بودم.
با این احوال وقتی که رخت از خاک بست هیچ وقت خودم را مثل عده ای (که حالا با خودشان
هم جنگ دارند) رفیق صمیمی و یارگرمابه و گلستان او معرفی نکردم تابتوانم ازاین سفره ی
پهن شده (اگر سفره ای بوده باشد!) لقمه ای بردارم.
کم کم به لطف حسادت ها و خاله زنک بازی ها و اطرافیانی نه چندان علیه السلام از هم فاصه
گرفتیم.
تا جایی که این اواخرعداوتش با من مبرهن بود!
اما همیشه دوستش داشتم چون شاعربود و رفتارش شاعرانه بود
دوستش داشتم با اینکه خیلی شعرهایش تضمین های بی ارجاع داشت!
با اینکه آنطورکه وانمود می کرد آزاده نبود
با اینکه آخری ها حتی جواب سلامم را نمی داد
اما انسان بود و حالا من فقدان یک آدم را درک می کنم
و حالا نشسته ام تا سرخاکش مویه کنم.
دیروز سرخاک دوست قدیمی ام بودم . . .
مرثیه ای که برای بروسان در روز خاکسپاری گفتم :
امروزسه شنبه ست
پانزدهم زجرماهِ زجر سال
می خواهند شعری بلند را در دو بیل خاک خلاصه کنند
امروزسه شنبه ست
خودم را هرگزاینطورندیده بودم :
انگار کودک شده ام و کسی مرا کتک زده
کودک شد ام و دست مادرم را دربازاری شلوغ گم کردم
امروز سه شنبه ست واین مرثیه نیست
پاره ای ازجگر است بر دستانم مانده
لحظه ای از نگاه
که برجاده ی هفت و پنج دقیقه قوچان *
خواب رفته
* رضا بروسان ساعت هفت و پنج دقیقه در جاده ی قوچان جان سپرد
پانوشت:
در پست پیش هم اشاره کردم به دلیل هک شدن صفحه های فیس بوکم دوستان لطفی به من بکنند
وتا این یکی دو روزآینده تمام صفحاتی که با اسم مهدی آخرتی یا mahdi akherati هست را
بلاک و ری پورت کنند تا طی هفته ی آینده با یک ادمین جدید کارم را شروع کنم.
اول نوشت: شهاب دهنوی عزیزم شعری به من تقدیم کرده، باید تشکر کنم از این همه محبت:
اگر تا آخر این پست همراه من باشید شعرهم خواهید شنید، اما قبل ازهمه ی این ها باید
بگویم که دوباره صفحه ی جدید فیس بوک من هک شد ! و فکرمی کنم این چهارمین صفحه ام
باشد که هک می شود.
داشتن این همه دشمن هم زیباست و هم ترسناک؛ اما من نا امید نمی شوم، اگر ده هزاربارهم
هک شوم دوباره به کارم ادامه خواهم داد تا کور شوند آنانی که نمی توانند دید.
خوشحالم که مهدی آخرتی خاری در چشم یک عده است و کابوس روز و شب آن ها.
به امید روزی که ادبیات نان و آب و هوای ما باشد.
حالا دوستان لطفی به من بکنند وتا این یکی دو روزآینده تمام صفحاتی که با اسم مهدی آخرتی
یا mahdi akherati هست را بلاک و ری پورت کنند تا طی هفته ی آینده با یک ادمین جدید
کارم را شروع کنم.
پس لطفا دوستان طی همین یکی دو روز تمام صفحاتی که با اسم من باز شده و دراختیار من
نیست را گزارش کنند.
آنطور قدم بردار که نیوتن از کشف جاذبه برمی گشت
طوری که هر زنی تو را ببیند
آرزو کند فرزندی از تو در بطن داشته باشد
جوانی کودکان کوچه باش
آخرین بازمانده ی مرد
و نامت را چون داغی بر سرکشان شهر بکوب
در روز ِ سیاه زخم ِ قدم زدن
در روز ترک اوُلی
طوری قدم بردار که
من
قدم بر می دارم . . .
پانوشت: دوست خوبم مهدی عبداله زاده به روز شده فراموش نکنید:
دوستان خوبم، آدرس «کارگاه مجازی عروض و قافیه» را در اینجا می گذارم تا دوستانی که
مایلند به آن رجوع کنند:
در ضمن درنظر گذاشتن برای دوستان پرشین بلاگی دوباره دچارمشکل شده ام و نظرم برای این
دوستان ثبت نمی شود . وبلاگ های این دوستان را با جان و دل می خوانم اما برای نظر دادن
باید صبرکنیم تا این مشکل بلاگفا یا احیانا بنده حل شود.
و در آخر یک رباعی برای خالی نبودن پست از شور شعر:
نه بام نه نردبان عشقت بودم
بیچاره ی بی امان عشقت بودم
عمرم همه بر نیمکت پارک گذشت
از بازنشستگان عشقت بودم
ترجیح می دهم قبل از گذاشتن شعر در این پست دو خبر اعلام کنم:
خبراول: پنجشنبه همین هفته (7 آذر) به تهران می آیم و درجلسه «ارس باران»*شرکت می کنم.
خوشحال می شوم دوستان تهران و اطراف را آنجا ببینم.
خبردوم: با توجه به استقبال دوستان ازهفته بعد «کارگاه مجازی عروض و قافیه» را راه اندازی
می کنم، دوستانی که تمایل دارند در این کارگاه شرکت کنند اطلاع بدهند.
خوشحالم از اینکه این روزها را کنار شما هستم.
و شعر که طبق معمول جدید نیست :
حال خيابان سرداست
باز مي گردم
با چشمانی كه اي كاش نمي بودند
كاش هزار بادام تلخ مي خوردم
اما چشمت را نمي ديدم
با دست و لبي كه انگار هرگز نبوده اند
از وداع باز مي گردم
پانوشت ها:
* جلسه ارس باران
مکان : سید خندان - ضلع شمال غربی - خیابان جلفا
زمان : 15/30
این هم یک ترانه برای بچه های آخر دهه ی 50 و اوایل دهه ی 60 که خاطره های زیادی با آن دارند،
من خودم به محض شنیدن آن برگشتم به مهدکودک و مربی جوانمان که همیشه در حال سوهان کشیدن
ناخن هایش بود و ناخودآگاه چیزی گونه ام را گرم کرد . . .
اگر تو ز آموختن سر نبازی
سرتو بگیرد همی سروری را
(ناصر خسرو)
از آنجایی که یادگیری عروض(وزن شعر) و قافیه برای دوستانی که کلاسیک کار می کنند
ضروری ست، و حتی یادگیری آن جهت افزایش اطلاعات شاعرانی که حتی شعر کلاسیک
نمی گویند لازم می نماید.
قصد دارم - اگر دوستان تقاضا بدهند - کارگاه «عروض وقافیه» مجازی راه بیاندازم .
در طول 6 سال اخیر درمشهد این کار را به صورت حقیقی انجام دادم، اما خیلی ازدوستان
وبلاگی مشهدی نیستند یا اصلا در شهرشان عروض و قافیه تدریس نمی شود(تقریبا تمام
شهرهای کشور!)
به هرحال این حرکت منوط به تقاضای دوستان است و دوستان می توانند در همین وبلاگ اعلام
آمادگی کنند. بدیهی است که اگر کارگاه به حد نصاب نرسد تشکیل نخواهد شد.
این روزها مثل آن هایی که لحظات آخرزندگی شان را تجربه می کنند یاد گذشته ها می افتم،
یاد خاطرات قدیم، و زندگی رفته ام.
اما نقطه های روشن را نمی بینم، نقطهای روشن زندگی ام را یکی برداشته و برده سرمیز
شامش در جا شمعی گذاشته.
یکی برداشته و با آن ها لباس سفیدش را پولک دوزی کرده.
هرکار می کنم یادم نمی آید کجای زندگی ساعت سرما خورده . . .
شعر:
آفرودیت* !
هیچ صلحی بین من و زیبایی ات نیست
وقتی چشمانت را از رو می بندی
چه سرنوشتی !
فال مرا از خط لبت می توان گرفت
وقتی مزرعه شهر پر بود از «گل شمشیرگردان»
تو رز به سینه ات سنجاق کرده بودی
موهایت اسب باد را که شلاق می زند
در دلم طوفانی به پا می شود
چه سرنوشتی !
چشمهایت را که شستی
به بند دلم بیاویز
تا نازک دلی ات را
بند
بند
بخوانم
آفرودیت!
آنقدر با بوی تنت مانوسم انگار در آغوش تو آفریده شده ام
اما احساس می کنم با سرودنت
هزار سال شعری فاصله دارم
آفرودیت
من عاشقم
آدم نمی شوم
تا خدا از آغوشت تبعیدم نکند
* آفرودیت الهه زیبایی یونان باستان بود که از کف دریا بوجود آمده بود، او هم زیبا بود و هم زیبایی
می بخشید.
پانوشت:
دوستان خراسانی هفته بعد در نگارخانه اشراق نقد مرا بر کتاب «قطار ساعت 7» سروده ی
جواد کلیدری - که کتاب غزل برگزیده سال شده - خواهند شنید.
زمان : یکشنبه 3 آذر - ساعت 17
مکان : مشهد - میدان تقی آباد - نگارخانه اشراق
بخوانید مهدی عبداله زاده گرامی را با کار جدیدش:
علی گل محمدی عزیزم را فراموش نکنید:
خوشحالم که دوباره جلسه «معاصرخوانی» شکل گرفت و از دوشنبه همین هفته مجددا شروع
به کارمی کند.
این بار با رویکردهای متفاوت به این جلسه خواهیم پرداخت.
دوستان علاقه مند می توانند این جلسه را دوشنبه ها در نگارخانه اشراق مشهد ساعت 17.30
دنبال کنند.
در ضمن به احتمال زیاد دوباره وبلاگ این جلسه هم به روزخواهد شد.
خبر بعدی اینکه به زودی در مشهد «شب ترانه» ای برگزار خواهم کرد که دوستانی که به ترانه
علاقه مند هستند می توانند هفته ای یک بار این جلسه را دنبال کنند.
و خبر آخر اینکه قصد دارم دوباره با فیسبوک کار کنم و دوستان فیس بوکی ام را آنجا ملاقات
کنم.
اول نوشت: بازهم به دلایلی نا معلوم نصف لینک های من پاک شد که با توجه به بک آپی که
داشتم توانستم آن ها را برگردانم، اما احیانا اگردوستی درلینک های من قرار داشته وحالا
نیست، به من اعلام کند تا دوباره لینکش کنم.
با اینکه خودم از کارهای محاوره ی عاشقانه زده شده ام، اما گاهی روحم را با کاری محاوره
رقیق می کنم :
سلام؛ شبت به خیر کوه بلورم
که از صب سرکارم از تو دورم
پاشو یه چرخ بزن توی اتاقا
بذا گم شن توو نور تو چراغا
بپاش تووی اتاقم عطر موتو
تو رو قرآن نپوشون روو گلوتو
گلوبندتو وا کن با زرنگی
آره، گردن کشی کن توو قشنگی
تعجب می کنه «آلیس» توو دنیات
ببینه صورتیه طعم لبهات
ببینه میشه توو چشمات شنا کرد
با دو تا بوسه دکمه هاتو وا کرد
آهااای پوست کشیده ت برگ زیتون
آهااای آرزوی این حسرت اون
آهای دریای ریخته تووی پیرهن
آهای ترجمه ی کلمه ی زن *
بپوشون روو تنت رو وقت خوابت
بذا آروم بخوابه تخت خوابت
بخواب آروم بذا شعرم تموم شه
بذا این فتنه ها کم کم تموم شه
لا لا لالا ببند از پش موهاتو
بپیچون دسته کن اون شب بوهاتو
* همانطور که دوستان می دانند ترانه به نظام موسیقیایی پابند است نه به نظام دقیق عروضی
مهدی آخرتی
دوستان بازهم عده ای از لینک های من پاک شده !
البته من عقیده دارم که این اتفاقی نیست . .
اما نگران کننده هم نیست از آنجا که من بک آپ لینک ها را دارم
حالا اینکه دست کسی در کار است یا . . . نمی دانم ام تا امشب تقریبا همه را دوباره لینک خواهم
کرد، احیانا اگر دوستی در لینک های من بوده و حالا اسمش را نمی بیند به من خبر بدهد.
در ضمن امشب 12 شب به روز خواهم شد.
ما رو باش !
«فرزانه ی من، رهروی من مُرد
او را کفن کردیم
ناگاه دیدم وای!
مولای من پاهای چوبین داشت!»
(گم شده درغبار . . ./حریق باد)
یادم می آید در کتاب های درسی آن بدن نیمه برهنه و آن مشعل دستش را که می دیم خودم
را جای او می گذاشتم و یک قطارو مسافرانش را از مرگ نجات می دادم.
گاهی می شد ساعت ها به عکس نگاه می کردم و برای خودم داستان دیگری از آن عکس
می ساختم.
آن روزها تمام بچه ها «ریزعلی خواجوی» یا همان «دهقان فداکار» را به عنوان یک الگو
و اسطوره باور داشتند. همه ی بچه ها ازاو می گفتند وبعد از پدرشان قهرمان زندگی شان
ریزعلی بود!
بچه های آن روزها حالا خودشان بچه دارند و احیانن برای بچه های خودشان اسطوره و الگواند.
حالا تصور کنید یکی از بچه های آن دوران که من باشم جلوی تلویزیون نشسته باشم و ببینم
دهقان فداکار و اسطوره بخشی از زندگی و بچگی ام دارد جلوی دوربین گریه می کند !
یا زار می زند ! آن هم به چه دلیل ؟
به این دلیل که عکسش را در کتاب های درسی کوچک تر کرده اند یا اصلا درسش را از
کتاب ها حذف کرده اند!
که چه؟
گیرم در هیچ کتابی زنده نباشی در قلب بچه های دیروز که زندگی می کردی، حالا با این کارت
ذهن ما را به کجا می کشانی؟
به اینجا که ریزعلی برای مطرح شدن برهنه شد جلوی قطار !
به اینجا که اسطوره های ما باید همیشه یک جا نشتی بدهند؟
جواب کودکی ما را که می دهد دهقان فداکار؟ جواب آن همه اعتماد به تو را؟
هر چند الان دیگر برایمان اسطوره نباشی، بزرگ نباشی در آن حدی که بودی ، اما روزگار
کودکی مان با فکر کردن به امثال تو گذشت.
ریزعلی! ذهن کودکانه مرا برگرداند اگر می توانی، برگرد و لکه ای که بر دلم مانده پاک کن.
هر چند پشت پا زدن امثال ریزعلی ها به ذهنیت ما در طول این چند سال زیاد تکرار شده
اما ریزعلی ها ! خواهشن کمی درشت تر باشید . . .
بگذارید ما به گذشته مان پشت نکنیم و باورهایمان خراب نشود.
این روزها فضای شعر مشهد خیلی بهم ریخته ست، از هر سری یک صدایی بلند می شود، اما
بعضی از این صداها، صدای غژغژ یک لولای خشک است نه شرشر آب و صدای چمن.
آدم از بعضی از این صداهای بی سواد و بی فکر واقعا خسته می شود.
گاهی دوستان می آیند و می گویند نباید محل داد و . . .؛ ولی مگر می شود نسبت به دور و
برت بی تفاوت باشی آن هم برای یک شاعر اصیل واقعا بی تفاوتی و پشت گوش انداختن
سخت است.
برای ما که سال هاست با این جلسات و فضا خو گرفته ایم رفتن و نشستن درجلسه نوعی
اعتیاد شده،حتی گاهی شعرهایی که بعضی ها می خوانند را نمی شنوم اما باید بروم و بنشینم.
این اوضاع نابه سامان شعری و داعیه یک عده لی لی پوتی برای شاعرانی که اول شعر
می گویند و بعد زندگی می کنند سرسام آور است، از یک طرف هم سرخوردگی شاعران
که اکثرا از قشر جوان و سرخورده از اجتماع هستند هم مزید به علت می شود تا
گوشه گیری تنها راه چاره ی آن ها باشد.
هر چند کار من و امثال من از گوشه گیری هم گذشته و من یکی تا گردن در خودم فرو رفته ام
اما همیشه منتظرم یکی بیاید و مرا از خواب بیدار کند و بگوید، این لیوان آب را بخور . . .
یک شعر عاشقانه قدیمی:
چارشنبه سوری از دل من پا می گیرد
تو که می دانی باد با آتش چه می کند
مویت را ببند
تو کاملا زنی
با چشم پیش می کشی و با حرف پس می زنی
سرم به گردنم حقی دارد اما
با زبانی سرخ عاشقت شدم
اگر «کلمب» به اشتباه سرزمینی را کشف کرد
من دستم را در مویت می برم و دنیایی را . . .
گفته بودی تن به بوسه نمی دهی
عزیزم عشق تن پوشی از تور است
چیزی را پشت آن نمی توانی مخفی کنی
بخوانید دوست مهربانم ساناز داوری را که شعری در وبش به من تقدیم کرده :
کمی توجیه .
دوبیت به یکی از غزل های قدیمی ام که همیشه حس می کردم ناقص است اضافه کرده ام،
آن را اینجا می گذارم :
چشم من ، عکس تو ، نوار سیاه ، پشت در انتظار می گرید
سرزمینم که . . . بی تو خالی شد ، رم درون سزار می گرید
سر به روی کدام شانه گذاشت غصه ات بعد من عزیز دلم ؟
در نبود سرت بیا و ببین شانه ام زار زار می گرید
آسمان را درید گریه ی من، مثل آن لحظه ی سیاهی که
در عزای جوان ناکام اش مادری داغدار می گرید
شنبه تا پنجشنبه ساکت و سرد ، زخم های غروب پشت غروب
آسمان کل هفته بغضش را جمعه بی اختیار می گرید
روز آخر : سه چار خط نامه ، خط خطی خیس مثل چشمانم
غزلم ناتمام می ماند بدنم روی دار می گرید
تا که پشت مرا به خاک رساند گفت با خود: عجب شوالیه ای !
روی نعش حریف ِ سرسختش ، مرگ با افتخار می گرید
عباس عادل زاده را بخوانید :
الهه فیاضی عزیز با شعری منتظر شماست در :
نمایشگاه کتاب یا شلوغ بازار !
وارد نمایشگاه که شدم غرفه های فروش ساندویچ و نوشیدنی و . . به چشم می آمد، کمی
جلوتر ترشی و سالاد شور و میز و تخته و . . .
اگر نمی دانستم وارد نمایشگاه کتاب مشهد شدم حتما می رفتم و یک دبه ترشی می گرفتم،
اما نرفتم چون آمده بودم کتاب ببینم !
داخل غرفه ها هم که همه جور کتابی پیدا می شد الا کتاب هایی که ادبیات را قلقلک دهد،
اگر هم در تک و توکی غرفه چند کتاب داستان و شعروجود داشت یا قدیمی بود و یا
چه عرض کنم !
دوستی تقاضا کرده بود کار محاوره ای که برایش خواندم را در وب بگذارم، هر چند مدتی
پیش آن را در وب گذاشته ام اما با حال و هوای این روزهایم مناسبت دارد :
اخبار ساعت ده رو نمی خوام
غزه و عراق و کوفت و زهرمار
نمی خوام آب و هوا رو بدونم
کجا آفتاب ِ کجا گرد و غبار
نمی خوام مثه بابام تو این روزا
دندونامو هی فراموش بکنم
روی پله بشینم بی سرصدا
فندکو روشن و خاموش بکنم
مثه مامان باشمو تو سریالا
جوونی خودمو پیدا کنم
تو خونه گریه ولی تو مهمونی
میگرنو آرتروزو حاشا کنم
من باید مثه خودم یاغی باشم
سایه ی ترسه تو چشمای شما
ظرفای بزرگو باید پر کنم
سر برم از توی دنیای شما
سر برم از توی دنیای شما
سر برم از توی دنیای شما
متاسفانه چند روزی است که بعضی از سایت ها مثل پرشین بلاگ و بلاگفا با مشکل روبه رو
شده.
امروز اصلا نتواستم برای دوستان پرشین بلاگی ام نظر بگذارم، همه این دوستان را خواندم
و از آن ها برای دعوت تشکر می کنم.
چند وقتی مشغله هایی داشتم که مرا از دوستان و فضای مجازی کمی، فقط کمی دور
کرده بود اما دوباره برگشته ام تا کنار شما و همجوار شما باشم .
برای دوستان مشهدی هم یک خبر دارم و آن اینکه جلسات معاصر خوانی من از دو هفته
دیگر مجددا در همان مکان قبلی برگزار خواهد شد و وبلاگ این جلسات هم مثل گذشته
به روز خواهد شد.
منتظر شعرها و پست های جدید این وب باشید.
